Zielona wyspa Mikanos

Czym jest Mykonos i dlaczego nazywane jest zieloną wyspą

Czym jest Mykonos i gdzie się znajduje

Mykonos to jedna z najbardziej znanych wysp Grecji, należąca do archipelagu Cyklad, położona w samym sercu Morza Egejskiego. Wyspa znajduje się 150 kilometrów na południowy wschód od Aten i zajmuje powierzchnię 86 kilometrów kwadratowych. Linia brzegowa rozciąga się na 89 kilometrów, a stała populacja liczy około 10 tysięcy osób, która w szczycie sezonu turystycznego wzrasta do 50 tysięcy. Pomimo powszechnego postrzegania Mykonos jako centrum nocnego życia i luksusowego wypoczynku, wyspa otrzymała swoją poetycką nazwę "zielona" dzięki niesamowitym kontrastom natury. W przeciwieństwie do wielu sąsiednich wysp Cykladzkich z niemal pustynnymi krajobrazami, Mykonos cieszy oko szmaragdowymi wzgórzami wiosną i wczesnym latem, gdy po zimowych deszczach ziemia pokrywa się bujną roślinnością, dzikimi kwiatami i aromatycznymi ziołami. Szczególnie wyraźnie widać to w centralnej części wyspy, wokół tradycyjnej wioski Ano Mera, gdzie zachowały się gaje oliwne i aleje cyprysowe.

Historia wyspy od starożytności do dziś

Historia Mykonos sięga głębokiej starożytności. Według mitologii greckiej wyspa otrzymała swoją nazwę na cześć bohatera Mykonosa, syna króla Aniosa, który rządził na sąsiedniej wyspie Delos. Uważa się, że właśnie tutaj odbywała się bitwa Zeusa z tytanami, a gigantyczne głazy kamienne rozrzucone po wyspie to skamieniałe ciała pokonanych wrogów. Znaleziska archeologiczne świadczą, że pierwsze osady pojawiły się tutaj już w III tysiącleciu p.n.e. Grecy jońscy zasiedlili wyspę około 1000 roku p.n.e., i od tego czasu Mykonos jest nierozerwalnie związane z historią sąsiedniej świętej wyspy Delos, która w starożytności była największym religijnym i handlowym centrum Morza Śródziemnego. Rozkwit Mykonos przypadł na VII-VI wiek p.n.e., kiedy stało się ważnym punktem przeładunkowym na szlakach morskich. W okresie bizantyjskim wyspa była wielokrotnie atakowana przez piratów, co zmuszało mieszkańców do budowy ufortyfikowanych osad w głębi wyspy. W XIII wieku Mykonos przeszło pod kontrolę Wenecjan, którzy władali nim przez prawie trzy stulecia, a w 1537 roku zostało zdobyte przez Imperium Osmańskie. Wyzwolenie spod panowania tureckiego nastąpiło w 1821 roku podczas greckiej wojny o niepodległość, a od 1830 roku wyspa oficjalnie weszła w skład nowo utworzonego państwa greckiego.

Jak dostać się na Mykonos w 2026 roku

Mykonos zajmuje strategicznie korzystne położenie w centralnej części Morza Egejskiego, stanowiąc swego rodzaju bramę do archipelagu Cyklad. Wyspa położona jest na skrzyżowaniu głównych szlaków morskich między Grecją kontynentalną, Kretą a wyspami wschodniej części Morza Śródziemnego. Najbliższymi sąsiadami Mykonos są święta wyspa Delos, położona zaledwie dwa kilometry na zachód, a także popularne kierunki turystyczne — Naksos, Paros i Santorini. Takie położenie czyni Mykonos idealnym punktem wypadowym do zwiedzania całego archipelagu, wielu podróżnych wybiera je jako bazę do morskich wycieczek na sąsiednie wyspy.

Na Mykonos można dostać się na kilka sposobów. Krajowy port lotniczy Mykonos imienia Królowej Elżbiety II z kodem JMK znajduje się zaledwie cztery kilometry na południowy wschód od stolicy wyspy — miasta Chora. Lotnisko przyjmuje regularne loty z Aten, Salonik i innych dużych miast Grecji, a także wiele lotów międzynarodowych w sezonie letnim z Londynu, Paryża, Rzymu, Frankfurtu, Mediolanu i innych europejskich stolic. Czas lotu z Aten wynosi zaledwie 35-40 minut, co czyni podróż lotniczą najszybszym i najbardziej komfortowym sposobem dotarcia na wyspę. W 2026 roku spodziewane jest uruchomienie bezpośredniego lotu Nowy Jork-Mykonos, co znacznie rozszerzy możliwości dla podróżnych z Ameryki Północnej. Dla tych, którzy preferują podróże morskie, regularne połączenia promowe łączą Mykonos z portem Pireus w Atenach, a także z sąsiednimi wyspami. Podróż promem z Aten trwa od 2,5 do 5,5 godziny w zależności od typu statku. W szczycie sezonu promy odpływają kilka razy dziennie. Wiele statków wycieczkowych, w tym Astoria Grande, włącza Mykonos do swoich tras, dając pasażerom możliwość spędzenia jednego dnia na wyspie. Statki wycieczkowe cumują w nowym porcie Tourlos, położonym trzy kilometry od Chory, skąd regularnie kursują bezpłatne busy do centrum miasta.

Architektura Chory i unikalny wygląd stolicy

Stolica Mykonos, którą miejscowi nazywają Chora, a turyści często po prostu Mykonos-miasto, stanowi unikalny zespół architektoniczny uznawany za jeden z najbardziej malowniczych w całym regionie Morza Śródziemnego. Miasto powstało w XVIII wieku jako ufortyfikowana osada chroniona przed najazdami piratów. Jego układ jest celowo chaotyczny — wąskie kręte uliczki zostały zaprojektowane tak, by zmylić najeźdźców, a wysokie, śnieżnobiałe ściany domów tworzyły naturalne labirynty. Dziś ten labirynt, znany jako skalinia, stał się główną atrakcją i obiektem podziwu podróżnych. Spacerując tymi uliczkami, można się zagubić dziesiątki razy, ale każdy zakręt odkrywa nowe malownicze widoki — to nagłe wyjście nad morze z widokiem na słynne wiatraki, to przytulny plac z cienistą tawerną, to niewielki bizantyjski kościółek.

Architektura Chory stanowi klasyczny przykład stylu cykladzkiego z jego charakterystycznymi cechami: śnieżnobiałe, sześcienne domy z płaskimi dachami, jaskrawoniebieskie lub terakotowe drzwi i okiennice, wzorzyste brukowane uliczki oplecione bugenwillą. Interesującą cechą lokalnego budownictwa jest obowiązkowa obecność zewnętrznych schodów prowadzących na drugie piętro lub płaski dach, który służył do zbierania deszczówki i suszenia bielizny. Wiele domów ozdobionych jest drewnianymi balkonami z rzeźbionymi balustradami — kalia, które nadają miejskiemu krajobrazowi szczególnego uroku. Pomimo pozornej prostoty, każdy dom jest unikalny, a całość tworzy niepowtarzalną harmonię linii i koloru.

Szczególnej uwagi zasługują słynne wiatraki Mykonos, które stały się symbolem wyspy. Siedem wiatraków na wzgórzu nad Chorą, zbudowanych w XVI wieku, wciąż góruje nad miastem, tworząc najbardziej rozpoznawalną sylwetkę na wszystkich Cykladach. Wiatraki służyły do mielenia pszenicy aż do połowy XX wieku, a dziś są chronionym zabytkiem historycznym i ulubionym miejscem oglądania zachodów słońca. Najlepszy widok na wiatraki rozpościera się z dzielnicy Mała Wenecja, położonej tuż nad brzegiem morza, gdzie stare domy z kolorowymi balkonami dosłownie wiszą nad wodą, przypominając włoską Wenecję.

Główne atrakcje i dziedzictwo kulturowe

Panagia Paraportiani i skarby architektury

Panagia Paraportiani uważana jest za najczęściej fotografowany kościół nie tylko na Mykonos, ale w całej Grecji. Ten unikalny kompleks świątynny, położony w samym sercu Chory, stanowi fenomen architektoniczny — pięć oddzielnych kaplic, zbudowanych w różnym czasie począwszy od XV wieku, połączonych jest w jedną kompozycję. Główny kościół poświęcony jest Zaśnięciu Bogurodzicy, pozostałe — świętym Eustachemu, Anargyrowi, Sozontowi i Świętemu Krzyżowi. Nazwa Paraportiani tłumaczy się jako "boczne drzwi" i związana jest z tym, że główne wejście do kompleksu pierwotnie znajdowało się z boku głównego kościoła. Według innej wersji, nazwa pochodzi od słowa "porti" — wyjście, ponieważ w średniowieczu znajdowało się tutaj wyjście z fortyfikacji miejskich. Śnieżnobiałe kopuły różnej wysokości, fantazyjne łuki i przejścia sprawiają wrażenie, jakby kościół wyrósł organicznie, bez wcześniej zaplanowanego projektu. Wewnątrz zachowały się stare ikony i rzeźbiony drewniany ikonostas z XVIII wieku.

Mała Wenecja to jedna z najbardziej romantycznych dzielnic Chory, gdzie domy są dosłownie zbudowane na skraju morza, a fale rozbijają się o ich ściany. W XVI-XVII wieku osiedlali się tutaj bogaci kapitanowie i kupcy, którzy budowali swoje dwory w stylu weneckim, stąd nazwa dzielnicy. Charakterystyczną cechą lokalnej architektury są dwu- i trzypiętrowe domy z drewnianymi balkonami pomalowanymi na jaskrawe kolory, które tworzą malowniczy kontrast ze śnieżnobiałymi ścianami. Dziś w Małej Wenecji mieszczą się najbardziej prestiżowe restauracje, bary i galerie wyspy. Wieczorem jest tutaj szczególnie tłoczno — podróżni zbierają się, by obserwować zachód słońca przy kieliszku lokalnego wina lub koktajlu, patrząc, jak słońce powoli zanurza się w morzu za sylwetkami wiatraków.

Wiatraki Kastro, położone na wzgórzu nad Chorą, są wizytówką Mykonos. Siedem dobrze zachowanych wiatraków, zbudowanych w XVI wieku, wciąż góruje nad miastem, tworząc najbardziej rozpoznawalną sylwetkę na wszystkich Cykladach. Wiatraki służyły do mielenia pszenicy aż do połowy XX wieku, a dziś jeden z nich — młyn Boniego — został przekształcony w muzeum, gdzie można zobaczyć oryginalne mechanizmy i poznać historię piekarstwa na wyspie. Z platformy przy wiatrakach rozpościera się panoramiczny widok na Chorę, Małą Wenecję i bezkresne przestrzenie Morza Egejskiego. Najlepszy czas na odwiedziny to godzina przed zachodem słońca, gdy promienie słońca zabarwiają śnieżnobiałe ściany na złote i różowe tony.

Święta wyspa Delos: podróż do starożytności

Zaledwie dwa kilometry od Mykonos znajduje się wyspa Delos — jedno z najważniejszych stanowisk archeologicznych w Grecji, wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Według mitologii greckiej to właśnie tutaj bogini Leto urodziła bliźnięta Apollina — boga światła i sztuki, oraz Artemidę — boginię łowów. W starożytności Delos uważana była za świętą wyspę, centrum życia religijnego i największy port handlowy Morza Śródziemnego. W V wieku p.n.e. utworzono tutaj Związek Morski — militarno-polityczne zrzeszenie greckich polis, którego skarbiec przechowywano na wyspie. Rozkwit Delos przypadł na okres hellenistyczny, kiedy populacja wyspy osiągnęła 30 tysięcy osób, a jej port przyjmował tysiące statków z całego starożytnego świata.

Dziś Delos to ogromne muzeum na wolnym powietrzu o powierzchni około czterech kilometrów kwadratowych. Wykopaliska archeologiczne, rozpoczęte w 1872 roku i trwające do dziś, odsłoniły światu unikalne zabytki: Taras Lwów z pięcioma marmurowymi posągami z okresu archaicznego VII wieku p.n.e., sanktuarium Apollina ze świątyniami z różnych epok, starożytny teatr na 5 tysięcy widzów, ruiny domów mieszkalnych ze wspaniałymi mozaikowymi podłogami — Dom Delfinów, Dom Dionizosa, Dom Trójzęba. Szczególnej uwagi zasługuje jezioro, w którym według legendy urodził się Apollo — dziś wyschło, ale zachowało swoją sakralną atmosferę. Na Delos można dostać się tylko statkami wycieczkowymi, które regularnie odpływają ze starego portu Mykonos od rana do wczesnego wieczora. Należy pamiętać, że na wyspie nie wolno zostawać na noc, a ostatni statek odpływa około 15:00. Na zwiedzanie wszystkich znaczących obiektów potrzeba co najmniej trzech, czterech godzin.

Muzea i życie kulturalne wyspy

Pomimo reputacji wyspy imprezowej, Mykonos oferuje bogaty program kulturalny dla wymagających podróżnych. Muzeum Archeologiczne Mykonos, mieszczące się w centrum Chory, zostało założone w 1902 roku i przechowuje unikalną kolekcję znalezisk z samego Mykonos i sąsiedniego Delos. Szczególnej uwagi zasługują wyroby ceramiczne z okresu mykeńskiego z XIII wieku p.n.e., kolekcja cykladzkich idoli — tajemniczych marmurowych figurek z III tysiąclecia p.n.e., a także słynna amfora z Mykonos z reliefowymi przedstawieniami scen z wojny trojańskiej. W muzeum prezentowane są stele nagrobne, rzeźby z okresu rzymskiego i wspaniała kolekcja starożytnej greckiej biżuterii.

Muzeum Etnograficzne Mykonos, mieszczące się w zabytkowym budynku z XVIII wieku w dzielnicy Kastro, oferuje zanurzenie się w tradycyjnym życiu wyspy. Na wystawie prezentowane są przedmioty codziennego użytku, tradycyjne stroje, narzędzia rolnicze, sprzęty rzemieślnicze i bogata kolekcja fotografii starego Mykonos. Szczególne zainteresowanie budzi zrekonstruowany wiatrak z całkowicie zachowanym mechanizmem, a także wystawa poświęcona żegludze i handlowi. Na dziedzińcu muzeum można zobaczyć cysternę do zbierania deszczówki — najważniejszy element życia na wyspie z deficytem słodkiej wody.

Muzeum Morskie Egei, otwarte w 1983 roku, poświęcone jest bogatej historii morskiej Grecji. W jego kolekcji znajdują się modele statków z różnych epok od starożytności po współczesność, instrumenty nawigacyjne, stare mapy, przyrządy morskie i bogata biblioteka. Na otwartej ekspozycji przy nabrzeżu prezentowane są odrestaurowane zabytkowe statki, w tym tradycyjna łódź rybacka "kaiki" i żaglowiec z XIX wieku. Muzeum regularnie organizuje wystawy czasowe i programy edukacyjne dla dzieci.

Tradycyjna wioska Ano Mera i klasztory

Ano Mera, położona osiem kilometrów od Chory w centralnej części wyspy, to unikalne miejsce, gdzie zachowała się autentyczna atmosfera starego Mykonos. W przeciwieństwie do turystycznej stolicy, tutaj czas jakby się zatrzymał — wąskie uliczki, śnieżnobiałe domy z ogrodzeniami, małe rodzinne tawerny, gdzie miejscowi zbierają się na wieczorną kawę. Wioska została założona w średniowieczu jako schronienie przed piratami, i do dziś można tu zobaczyć elementy fortyfikacji. Główną atrakcją jest klasztor Panagia Tourliani, założony w 1542 roku. Według legendy, ikona Matki Bożej została znaleziona przez pasterza w cierniowym krzaku, po grecku "tourliani" oznacza cierniowy, i w tym miejscu postanowiono zbudować klasztor.

Klasztor Panagia Tourliani imponuje swoją architekturą — to budowla forteczna z potężnymi murami i wąskimi strzelnicami, która służyła nie tylko celom duchowym, ale także obronnym. Wewnątrz zachował się unikalny rzeźbiony drewniany ikonostas z XVIII wieku, wykonany przez rzemieślników z wyspy Kreta, stare ikony i bogata biblioteka z rzadkimi rękopisami. Szczególnej uwagi zasługuje muzeum przy klasztorze, gdzie wystawione są szaty kościelne, naczynia liturgiczne i kolekcja ikon bizantyjskich. Na dziedzińcu rośnie wiekowy cyprys i bije źródło z wodą uważaną za uzdrawiającą. Klasztor jest czynny, mieszka tu nadal kilku mnichów, a w niedziele odprawiane są nabożeństwa.

Okolice Ano Mera są idealne do pieszych wędrówek i poznawania przyrody wyspy. Tutaj zaczyna się kilka oznakowanych szlaków prowadzących do odosobnionych plaż na północnym wybrzeżu lub na szczyt góry Profitis Ilias — najwyższy punkt Mykonos o wysokości 341 metrów. Ze szczytu rozpościera się panoramiczny widok na cały archipelag — przy dobrej pogodzie można dostrzec zarysy Naksos, Paros, a nawet odległego Santorini. Wiosną te wzgórza pokrywają się dywanem dzikich kwiatów — czerwonych maków, fioletowych irysów i żółtych stokrotek, a powietrze wypełnia aromat tymianku i szałwii.

Plaże, gastronomia i praktyczne informacje

Najlepsze plaże Mykonos dla każdego gustu

Plaże Mykonos słyną ze swojej różnorodności i są w stanie zaspokoić wymagania najbardziej wybrednych podróżnych. Południowe wybrzeże wyspy oferuje najbardziej rozwiniętą infrastrukturę plażową ze złocistym piaskiem i łagodnym zejściem do morza. Platys Gialos uważana jest za jedną z najpopularniejszych plaż, gdzie znajdują się komfortowe hotele, tawerny i atrakcje wodne. Ornos przyciąga rodziny z dziećmi dzięki spokojnemu morzu i rozwiniętej infrastrukturze — jest tu wszystko, czego potrzeba do komfortowego wypoczynku: leżaki, parasole, prysznice i wieże ratownicze. Plaża Psarou, nazwana na cześć widocznej na horyzoncie wyspy o tej samej nazwie, słynie z krystalicznie czystej wody i malowniczych skał otaczających zatokę.

Dla miłośników życia towarzyskiego i imprez istnieją legendarne plaże Paradise i Super Paradise, znane na całym świecie ze swoich klubów plażowych i dyskotek, które działają przez całą dobę. Mieszczą się tutaj słynne kluby Cavo Paradiso i Paradise Club, gdzie występują światowej sławy didżeje. W dzień są to zwykłe plaże z leżakami i barami, a z nastaniem zmierzchu zamieniają się w epicentrum nocnego życia wyspy. Elia Beach to najdłuższa plaża wyspy, rozciągająca się na półtora kilometra, popularna wśród surferów ze względu na stałe wiatry i dobre fale. Część plaży jest przeznaczona dla nudystów, co przyciąga odpowiednią publiczność.

Tym, którzy szukają odosobnienia i ciszy, warto udać się na północne wybrzeże, gdzie znajdują się dzikie plaże Ftelias i Panormos. Droga tutaj wymaga pewnego wysiłku — często są to szutrowe serpentyny, ale nagroda jest warta wysiłku: turkusowa woda, prawie całkowity brak ludzi i możliwość poczucia się odkrywcą. Agios Ioannis, położony niedaleko Chory, znany jest z tego, że to właśnie tutaj kręcono sceny do filmu "Tylko dla twoich oczu" z serii o Bondzie. Ze wzgórza nad plażą roztacza się zapierający dech w piersiach widok na wyspę Delos i Morze Egejskie. Kalafatis na wschodnim wybrzeżu przyciąga miłośników sportów wodnych — działają tutaj szkoły windsurfingu i kitesurfingu.

Gastronomia i lokalne tradycje kulinarne

Tradycje kulinarne Mykonos kształtowały się pod wpływem kuchni cykladzkiej i wielowiekowej historii wyspy. Podstawę lokalnej gastronomii stanowią świeże owoce morza, oliwa z oliwek, warzywa uprawiane na tarasowych polach i słynne sery. Głównym skarbem wyspy są koprenisti, lokalna odmiana pomidorków koktajlowych o bogatym słodkim smaku, uprawiana tutaj od XVI wieku. W sezonie dojrzewania od lipca do września można ich spróbować w każdej restauracji — w sałatkach, zapiekanych z serem lub po prostu świeżych z oliwą i oregano. Kolejnym lokalnym przysmakiem jest fava, puree z żółtego grochu, podawane z cebulą, oliwą z oliwek i kaparami.

Tradycyjne tawerny Mykonos, ukryte w labiryntach Chory lub rozsiane wzdłuż wybrzeża, oferują dania przygotowywane według receptur przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Koniecznie warto spróbować htapodi — grillowanej ośmiornicy, marynowanej w oliwie z ziołami i opiekanej na węglach aż do chrupiącej skórki. Kreatika to lokalna wersja dolmades, gdzie zamiast liści winogron używa się liści kaparów zbieranych na skalistych zboczach. Loukanika to ostre wieprzowe kiełbaski ze skórką pomarańczową i ziołami, podawane z lokalnym winem. Wśród serów wyróżnia się kefalotyri — twardy, słony ser z mleka owczego, smażony na patelni i podawany z cytryną, a także mizithra — świeży, miękki ser podobny do ricotty.

Winiarstwo na Mykonos ma starożytne tradycje sięgające starożytności. Pomimo niewielkich rozmiarów wyspy, produkuje się tutaj kilka odmian win dostosowanych do lokalnego terroir. Białe wina z odmiany asyrtiko wyróżniają się świeżością i nutami mineralnymi, czerwone z mandilaria — bogatym smakiem z posmakiem suszonych owoców. Lokalne winnice oferują wycieczki z degustacją, podczas których można nie tylko spróbować win, ale także poznać historię winiarstwa na wyspie. Szczególną dumą Mykonos jest likier souma, produkowany z rośliny o tej samej nazwie rosnącej na skalistych zboczach. Napój ma intensywnie czerwony kolor i słodkawy smak z lekką goryczką.

Współczesne Mykonos w 2026 roku i praktyczne porady

Rok 2026 zapowiada się jako przełomowy dla Mykonos pod kilkoma względami. Infrastruktura turystyczna wyspy nadal aktywnie się rozwija — kończy się zakrojona na szeroką skalę rekonstrukcja starego portu, który przekształca się w nowoczesną marinę zdolną przyjmować superjachty o długości do 100 metrów. Na nabrzeżu otwierają się nowe restauracje i butiki, strefa piesza się powiększa. Na lotnisku zakończono modernizację pasa startowego, co pozwoli na przyjmowanie cięższych statków powietrznych i zwiększenie liczby lotów międzynarodowych. Od maja 2026 roku linie lotnicze ogłosiły uruchomienie bezpośrednich lotów z Nowego Jorku, Chicago i Toronto, co uczyni wyspę jeszcze bardziej dostępną dla podróżnych z Ameryki Północnej.

W życiu kulturalnym wyspy mają miejsce ważne wydarzenia. Międzynarodowy festiwal sztuki Mykonos Art Week, który odbywa się w czerwcu, przyciąga artystów, muzyków i performerów z całego świata. Wystawy odbywają się nie tylko w galeriach Chory, ale także w nieoczekiwanych miejscach — w starych wiatrakach, na plażach i w tradycyjnych wioskach. W lipcu odbędzie się trzeci doroczny festiwal jazzowy, na który zaproszono gwiazdy światowej sławy. Władze lokalne aktywnie wspierają zachowanie tradycji — w Ano Mera działa centrum rzemieślnicze, gdzie można zobaczyć, jak powstają tradycyjne tkaniny i ceramika cykladzka.

Inicjatywy ekologiczne stają się priorytetowym kierunkiem rozwoju wyspy. W 2026 roku uruchomiono program "Zielone Mykonos", mający na celu redukcję zanieczyszczenia plastikiem, rozwój recyklingu odpadów i ochronę zasobów naturalnych. Na plażach zainstalowano nowoczesne oczyszczalnie, hotele wdrażają systemy oszczędzania wody i energii. Szczególną uwagę poświęca się ochronie fauny morskiej — w zatokach wyspy coraz częściej można spotkać mnichy śródziemnomorskie, które wracają do tych wód dzięki poprawie warunków środowiskowych.

Planując podróż na Mykonos, należy wziąć pod uwagę sezonowość. Wysoki sezon trwa od czerwca do września, kiedy pogoda jest najbardziej sprzyjająca wypoczynkowi na plaży — temperatura powietrza osiąga 28-30 stopni, woda nagrzewa się do 24-25 stopni. Maj i październik oferują bardziej komfortowe temperatury do zwiedzania (22-25 stopni) i znacznie mniej turystów, a ceny noclegów spadają o 30-40 procent. Od listopada do kwietnia na wyspie trwa niski sezon, wiele hoteli i restauracji jest zamkniętych, ale to idealny czas dla tych, którzy chcą zobaczyć autentyczne Mykonos bez turystycznego zgiełku.

Oficjalną walutą Grecji jest euro. Na Mykonos akceptowane są główne karty kredytowe, jednak w małych tawernach i sklepach lepiej mieć gotówkę. Napiwki w restauracjach wynoszą zwykle 5-10 procent rachunku, jeśli obsługa nie jest wliczona. Transport na wyspie zapewniają autobusy, taksówki i samochody do wynajęcia. Regularne połączenia autobusowe łączą Chorę z głównymi plażami i Ano Merą. Wynajem samochodu daje maksymalną swobodę poruszania się, ale wymaga umiejętności jazdy po wąskich, krętych drogach.